همیشه یکی باید اعتراف کند
این مصیبت ماست انگار، که همیشه میان من و تو، یکی باید قربانی شود.
اصلا چرا باید هنوز دوستت داشته باشم غزال گریز پای هزار داماد؟ و چرا هنوز دوستت دارم؟
بعضی اوقات کسانی در زندگی آدم هستند که هر چه می چرخی و می چرخی باز به آنها می رسی. انگار رهایی از دوست داشتنشان ممکن نیست.
در می 17, 2009 در 7:13 ب.ظ
1.اولن یکی نه.
حداقل یکی.
2.رهایی ممکن نیست، چون روزی آنها را که می گویی بیش از اندازه به درونت راه داده ایی. جون می خواستی(می خواستیم) تنهاییت را با “او” پر کنی.
…می گویند علاج تنهایی درون خود ماست… اناالحق (و لا انتِ الحق!)
در می 18, 2009 در 5:53 ق.ظ
بگفتم شمس تبریزی کیی ؟ گفت !
” شمایم من شمایم من شمایم “
در می 19, 2009 در 5:44 ق.ظ
خوب ممکنه که قربانی ها مردا باشند اما اگر قربانی یک رابطه زنی باشد بیشتر اسیب می بیند
در می 19, 2009 در 5:15 ب.ظ
چون خودت دوست داری رها نشی…
در می 19, 2009 در 9:09 ب.ظ
اعتراف کار آدمای شجاعه…اگه احمق نباشن.
در می 28, 2009 در 9:06 ق.ظ
توای نیلوفرمرداب شناوردرغم دریاچه ای تنها سکوت ازتن هراس ازپیکراین شب به دورانداز رهایی باوردریاست.