Anathema: سبک راک انگلیسی
معروف است انگلیسی ها روی زبان خود تعصب شدیدی دارند و با دقت خاصی به تلفظ درست و سلیس لغاط توجه می کنند. anathema نمونه بارزی ست از این تعصب. برای مثال کلماتی مثل enshrined که علاوه بر سنگینی معنا دربیان نیز سنگینند و به تنهایی قدرت تلقین حس بهت و میخکوبی به مخاطب را دارند. حال اگر این کلمه در قالب صدای زیر و لطیفی مثل anathema قرار گیرد و در گیتار الکتریک توهم زای این گروه غرق شود. شما با نمونه بارزی از سبک انگلیسی راک مواجه هستید.
گروه های انگلیسی یا حداقل آنها که مد نظر من هستند مهارت عجیبی در فضاسازی و توهم دارند. وقتی موسیقی آنها آغاز می شود انگار 3 تا “ترا” انداختی بالا. بهت زده می شوید، تسخیر می شوید و با آهنگ اوج می گیرید و به دوران می افتید پس از مدتی می فهمید که بالغ بر 8 دقیقه است که در حال شنیدن این آهنگ هستید.
در آهنگ های anathema اصلا نمی شود فهمید که خواننده از کجا وارد آهنگ می شود اما ناگهان اوست که روایت خود را آغاز می کند:
Are you there?
is it wonderful to know
all the ghosts…
all the ghosts…
freak my selfish out
my mind is happy
need to learn to let it go
I know you’d do no harm to me
anathema بسیار به جا از سکوت استفاده می کند. نمونه بارز آن سکوت فوق العاده در shroud of false است. آناتما شنونده را می کشاند به آنجا که می خواهد با سکوتی رهایش می کند و قبل از سقوط قاپش می زند و به فضا می فرستدش. زمان بندی آهنگ هایش تناسب کاملی با متن و فضای مورد نظر آنها دارد. آهنگهایی مثل simple mistake و flying بلندند وپر از فضاسازی و القای معانی، در عین حال تکرار در آنها حداقل است، جایی هم مثل shroud of false و Parisienne moonlight خیلی کوتاه تمام آنچه لازم است را آنچنان قوی به مخاطب می رساند که هر کلمه و هر جمله شخصیتی کامل و قابل تأمل برای خود می یابد.
نکته منحصر به فرد آناتما حسی بودن آهنگهاست. یعنی آهنگساز در تمام مدت به حسی که قرار است به شنونده انتقال یابد نظر داشته است. در simple mistake برای مثال حدود 3-4 دقیقه فضای مبهم پایان آهنگ با تکرار ریتمی جادویی ادامه می یابد تا شنونده فرصت تفکر روی آنچه در تکست بوده را داشته باشد و این آهنگ مثل کاتالیزور این کار را آسان می کند. در جای دیگر مثلا are you there ، برای فضاسازی پایان، با سکوتی برخورد می کنیم که پس از آن صدایی که در پس زمینه آهنگ قرار داشت بر می گردد و کم کم دور می شود. حسی از تنهایی و سرگردانی.
گاهی هم شنونده در حسرت می ماند که یک کلمه بشنود اما نت های کش دار مثل یک خیال شهوت انگیز او را می کشانند و محو می شوند. مثل childhood dream که نت های کش دار در پس زمینه ای ملایم و صدای بچه ای انگار از پشت همه خاطرات نیازی به کلام ندارد تا تسخیرتان کند.
در یک کلام Anathema نمونه کاملی از سبک اتمسفریک راک است. گروههای دیگر انگلیسی نیز در این زمینه ها تا حدی با Anathema اشتراکاتی دارند. اصلاً این انگلیسی ها موجودات عجیبی اند. در تمام تاریخ خیلی با آرامش پیشرفت کردند و قبل از آنکه اروپا در آتش احساسات و اشتباهات انقلابیون فرانسوی به آزادی و مدنیت برسد، بدون عجله جامعه خود را می ساختند و حقوق انسانی خود را بدست می آوردند. موجوداتی مغرور و با اعتماد به نفس، خوش فکر و به شکل حال به هم زنی آرام. هولیگان ها را فراموش کنید. من در مورد خصوصیات انگلیسی ها حرف می زنم نه جامعه شناسی فوتبال یا وضع مهاجرین و آمار جرم و جنایت. فرهنگ انگلیسی مثل آبجو (نوشیدنی سنتی انگلستان) ملایم و مثل آب و هوای مرطوبش، چگال است.
احمقانه ترین کار، در افتادن با یک انگلیسی است. انگلیسیها هیچ وقت از هند و خاورمیانه خارج نشدند. در حالی که ملل مستعمراتشان با خوشحالی جشن استقلال می گرفتند، انگلیسیها به ریششان می خندیدند و برنامه استعمار 100 سال بعد را می ریختند. خوب معلوم است که وقتی هم می خواهند آهنگ بسازند بهترینشان را می سازند. anathema ، muse ، coldplay ، camel ، و … نمونه های بارزی از موسیقی مدرن موفق و غنی انگلستان اند.
امیدوارم متهم به طرفداری از انگلیس نشوم، چون به هر حال استعمار پیر دشمن قدیمی سوسیالیست هاست.
لینک چند آهنگ
آرامش
عجیب آرامی
زمان کند می شود از تو ؛
تا قدم برداری
یا سر بچرخانی
هزار سال طول می کشد انگار
پیر می شوم تا به انتهای راهرو برسی .
آن چشمهای آرام
تا سر به زیر کنم
غوغا به پا کرده اند ؛
من و این آشوب؟ مسخره نیست؟
از من گذشته این عشق بازی تازه بالغان :
با نگاهی عاشق
با خیالی سرمست ؛
با این همه
من محتاج آرامش
و تو
عجیب آرامی .
